Dierenartsen

Paula Hendriks

In mei 1997 ben ik in het diepe gesprongen. Een gezelschapsdierenkliniek in Schagen, de plek waar ik al mijn hele leven woonde, die moest er komen. Mijn ideaal was groot: een kliniek op poten zetten waarin ‘zorg vanuit het hart voor mens en dier’ het fundament moest worden. Vanaf dag één heb ik genoten van alle dieren en mensen die ik elke dag weer zie, spreek en behandel. Dierenarts zijn is een roeping voor mij: een late roeping. Ik ben pas op 32-jarige leeftijd aan de studie diergeneeskunde begonnen. Wij hadden thuis geen dieren, dus echt ermee opgegroeid ben ik niet.
Toen ik in 1980 mijn partner Jan van Vonderen ontmoette, kreeg ik het dierenvirus te pakken en groeide de liefde voor het dier elke dag. Ik wilde altijd bij de kinderpolitie, al vanaf de lagere school, ik wilde met moeilijk opvoedbare kinderen werken. Ik werd afgewezen bij de politieacademie omdat ik slechte ogen heb. Toen maar rechten studeren, dan kon ik misschien kinderrechter worden en alsnog die kant op: de studie sprak mij na één jaar al niet meer aan en ik stopte. Ik had mijn Schoevers diploma directiesecretaresse en werkte toen ik Jan leerde kennen met heel veel plezier bij ECN in Petten op de afdeling Materiaalkunde. Maar ik had toch altijd een heel klein knagend stemmetje dat me vertelde dat er iets ontbrak.

Jan en ik gingen samenwonen in Schagen en we kregen twee katten. Ze werden beide doodgereden op de Gruttolaan in Schagen. Ik wilde geen katten meer op die plek, vreselijk trauma van het overlijden van die diertjes, dan maar vrijwilligerswerk in het asiel gaan doen, want het dierenvirus had me inmiddels flink in de greep. Van het één kwam het ander en we gingen zieke katten via het asiel opvangen, ook verwilderde dieren behoorden tot de groep opvangkatten. Prachtig vonden we het. De dierenarts kwam aan huis en ineens wist ik het: ik wilde dierenarts worden. Op mijn leeftijd begin je daar echter niet meer aan, dus ik zette de gedachte van me af. Jan dacht daar anders over: hij regelde inschrijfformulieren, vulde ze in en ik hoefde alleen nog maar mijn handtekening te zetten. Zoals Jan meende: ‘Als je secretaresse blijft word je zes jaar ouder en als je diergeneeskunde gaat studeren ook, dan kan je maar beter doen wat je echt 100% graag wilt’. Ik werd ingeloot en begon in september 1988 aan mijn studie. Niet iedereen zal misschien weten dat ik in september 1990 mijn lieve Jan verloor bij een auto-ongeluk: maar door de liefde die ik in me heb voor dieren, iets wat hij me heeft laten zien, en de studie die daarbij hoort, kon ik doorgaan. Ik doorliep alle trajecten van mijn studie ‘met genoegen’, haalde de Waltham Award voor een onderzoek naar het vóórkomen van Kattenaids en Kattenleukemie in Nederland en kon vlak na mijn afstuderen in september 1995 gaan werken bij Kattenspecialist en Chirurg Theo Ottenschot in Utrecht. Bij hem heb ik me nog verder kunnen verdiepen in de kattengeneeskunde en de chirurgie. Vanaf dag één van mijn studie tot en met deze dag, geniet ik enorm van de diergeneeskunde in de breedste zin van het woord, het is absoluut mijn passie. Elk dier dat binnenkomt met zijn of haar liefhebbende baasje is het waard om vol overgave tegemoet te treden, vol liefde en ook – net zo belangrijk – vol kennis. Het is daarom, dat ik heel veel cursussen volg om steeds mijn kennis up-to-date te houden. Enige jaren geleden heb ik samen met een collega de Samenwerkende Diergeneeskundige Kankercentra opgericht, een Vereniging die heel veel goed werk doet op het gebied van kanker bij dieren (http://www.kankerbijdieren.nl).
Dierenkliniek Zuiderkaag is een kliniek om trots op te zijn en dat ben ik ook. Ik ben altijd trouw gebleven aan mijn ideaal: zorg vanuit het hart voor mens en dier. Er zijn natuurlijk nog veel meer dingen waar ik van geniet behalve mijn werk: ik geniet van de tijd die ik met mijn geweldige vrienden doorbreng. Ik hou van in de tuin werken, zingen, schrijven, een goede film kijken, mijn katten, lezen, heerlijk in de zon zitten, langs het strand lopen, een wandeling in een lekker ruikend bos, een koolmeesje dat probeert uit te vliegen uit een nestkastje tegen mijn huis aan en zo kan ik nog heel lang doorgaan. Kortom: ik geniet gewoon van het leven en ik prijs me gelukkig dat ik elke dag mag doen wat ik zo verschrikkelijk graag en vanuit de grond van mijn hart doe. (This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.)

Schager Weekblad 17-02-2018:

"Ik hou van dier én mens"

SCHAGEN. Het is bedrijvig, in Dierenkliniek Zuiderkaag. Mensen en dieren komen en gaan. Twee border terriërs worden door hun eigenaren opgepakt, wanneer er een kriegelige Weimarse staande hond met oorontsteking binnenkomt. En op de uitslaapkamer ligt Willem, die gisteren drie zwarte Calvin Klein onderbroeken van zijn baasje heeft opgegeten. Anderhalve meter darm heeft Paula Hendriks (61) bij het arme beest verwijderd: "Het was spannend, maar vandaag mag hij naar huis." De liefde voor dieren spat van Paula af en dat is wederzijds. Een interview met haar betekent dus ook: een interview met soft coated wheaten terriër Isis, die niet meer van haar schoot af wil. Het is de hond van collega Myrthe, zelf heeft Paula geen dieren: "Ik ben single en veel aan het werk, dus dan zit zo'n beestje maar alleen. Maar ik ben de hele dag onder de dieren, ik heb het gevoel dat ik heel veel huisdieren heb." Zit daar een lieveling tussen? Paula: "Die vraag is niet te beantwoorden. Ze zijn me allemaal dierbaar!" Paula is een blij mens, een ras-optimist. Het glas is halfvol en ze ziet altijd lichtpuntjes, hoe donker een situatie ook is: "Dat had ik al als kind, maar ik kan af en toe ook somberen en zeuren, hoor."

KEUKENTAFELOPERATIES Of Paula altijd al dierenarts wilden worden? Niet dus. Sterker nog, ze heeft ooit, tijdens haar jeugd, een kat en een cavia gehad en met allebei liep het slecht af. Euthanasie. En dan een dierenarts die dat -in haar kinderogen- even 'bambam' deed. "Ik zei toen tegen mijn moeder dat ik nóóit dierenarts wilde worden." Wel wilde Paula graag bij de kinderpolitie. Iets betekenen voor kinderen die het lastig hebben, leek haar geweldig. Maar ze werd meteen afgewezen bij de politieacademie: slechte ogen. Dan maar rechten studeren, want dan zou Paula kinderen ook kunnen bijstaan: "Maar wat was dat een saaie studie! Ik ben gestopt, ben au pair geweest en heb daarna de secretaresseopleiding van Schoevers gedaan. Acht jaar lang was ik secretaresse bij ECN, een mooie tijd." Ondertussen ging Paula samenwonen met haar vriend Jan en zijn twee katten: "Toen pas kwam ik erachter hoe leuk ik dieren vond. Ik gaf me op als vrijwilliger bij het asiel en we kregen zieke dieren mee naar huis om te verzorgen. Geweldig! Er kwam van alles bij ons over de vloer, van verwilderde katten tot dierenartsen, die bij ons op de keukentafel operaties uitvoerden."

KEIHARD GEWERKT En toen, op haar dertigste, wist Paula ineens dat ze dierenarts wilde worden: "De studie duurt echter zes tot acht jaar, dus ik had twijfels. 'Nu nog?', dacht ik. Maar op een dag kwam ik thuis en had Jan aanmeldingspapieren geregeld én ingevuld. Ik hoefde alleen maar te tekenen. Samen zijn we ze op de post gaan doen." Het wonder gebeurde: Paula werd in één keer ingeloot, mits ze nog natuurkunde op Vwo-niveau zou halen. En zo gebeurde het dat ze op haar 32ste weer op kamers woonde en studeerde in Utrecht. Tijdens haar tweede studiejaar gebeurde er een nachtmerrie: Jan verongelukte. Met de auto. "Het was afschuwelijk. Mijn hele studie, alles, hing aan Jan vast." Paula wilde stoppen, maar, optimistisch als ze is, bedacht ze zich dat Jan dat niet had gewild. Het rouwproces ging in de kast en ze ging keihard door. Op haar 38ste haalde Paula Hendriks haar bul. Ze is Jan, maar ook haar zus Marijke en haar inmiddels overleden zwager Jack Groenveld, die haar geweldig hielpen, daar eeuwig dankbaar voor.

DROOMKLINIEK Twintig jaar geleden startte Paula, geboren en getogen in Schagen, Dierenkliniek Zuiderkaag: "Dit is nog steeds mijn droom, mijn passie. Ik ben een dierenmens én een mensenmens: hier komt alles bij elkaar. Als je de tijd neemt, heeft een dier zoveel te vertellen. Dieren communiceren zich een ongeluk. Maar ik richt me niet alleen op het dier: aan elk dier zit een mens vast en die heeft óók een verhaal. Soms is een katje de laatste herinnering aan een overleden zoon of is een hond betrokken bij het psychiatrische traject van zijn baasje." Er werken drie dierenartsen en zes assistenten in de kliniek en iedereen heeft zijn eigen specialisme: knagers, gebitten, honden, katten, oncologie, orthopedie of chirurgie. "We doen allemaal cursussen en leren van elkaar. Dit team klopt en elke dag is het thuiskomen hier. Het is mijn tweede familie." Er is maar één diersoort waar Paula bang voor is: spinnen: "Gelukkig hebben we hier nog nooit een tarantula gezien, al zou ik die ook helpen. Wel hebben we een struisvogel gehad, een emoe en een stinkdier. En dan was er die slang, waarbij de testikel geamputeerd moest worden." Paula heeft drie tips voor huisdierbezitters: "Laat je goed informeren over de verzorging, trek aan de bel als het niet goed gaat en geniet vooral heel erg van je diertje!"

 

 

 

Simone Kamphuijs

Hallo! Mijn naam is Simone Kamphuijs en per mei 2017 ben ik werkzaam bij Dierenkliniek Zuiderkaag. Van jongs af aan ben ik altijd in dieren geïnteresseerd geweest en hadden wij dieren in huis. In het begin was dit alleen een hond, later kwamen er hamsters, vogels en kippen bij. Op 7-jarige leeftijd ben ik begonnen met paardrijden, ik heb een eigen pony en ik vind buitenrijden nog steeds heerlijk. Naast de dieren heb ik nog een andere hobby, namelijk rugby. Ik speel deze prachtige teamsport nu al ruim 10 jaar met veel passie en plezier. Kijk dus niet gek op als ik eens een blauwe plek heb!

Als ik terugdenk, wist ik eigenlijk altijd al wel dat ik graag dierenarts wilde worden. Na de middelbare school werd ik helaas uitgeloot voor de studie Diergeneeskunde. Ik ben toen begonnen met de studie Psychobiologie, een interessante studie die mij erg beviel en ik heb in juni 2011 mijn bachelordiploma behaald. Daarna lootte ik nog één keer mee voor Diergeneeskunde en toen werd ik ingeloot; ik weet nog goed hoe blij ik toen was!

Zes jaar later mocht ik mijn diploma in ontvangst nemen en het mooie beroep van dierenarts gaan uitoefenen. Ik heb heel veel zin om aan de slag te gaan binnen het team van Dierenkliniek Zuiderkaag en ik zal mijn uiterste best doen om een goede dierenarts te zijn voor u en uw dier!  (This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.)

 

 

De Boog 74
1741 MT Schagen
T:  0224 - 218 997
E: info@dkzuiderkaag.nl