SCHAGER WEEKBLAD 17 FEBRUARI 2018

"Ik hou van dier én mens"

SCHAGEN. Het is bedrijvig, in Dierenkliniek Zuiderkaag. Mensen en dieren komen en gaan. Twee border terriërs worden door hun eigenaren opgepakt, wanneer er een kriegelige Weimarse staande hond met oorontsteking binnenkomt. En op de uitslaapkamer ligt Willem, die gisteren drie zwarte Calvin Klein onderbroeken van zijn baasje heeft opgegeten. Anderhalve meter darm heeft Paula Hendriks (61) bij het arme beest verwijderd: "Het was spannend, maar vandaag mag hij naar huis." De liefde voor dieren spat van Paula af en dat is wederzijds. Een interview met haar betekent dus ook: een interview met soft coated wheaten terriër Isis, die niet meer van haar schoot af wil. Het is de hond van collega Myrthe, zelf heeft Paula geen dieren: "Ik ben single en veel aan het werk, dus dan zit zo'n beestje maar alleen. Maar ik ben de hele dag onder de dieren, ik heb het gevoel dat ik heel veel huisdieren heb." Zit daar een lieveling tussen? Paula: "Die vraag is niet te beantwoorden. Ze zijn me allemaal dierbaar!" Paula is een blij mens, een ras-optimist. Het glas is halfvol en ze ziet altijd lichtpuntjes, hoe donker een situatie ook is: "Dat had ik al als kind, maar ik kan af en toe ook somberen en zeuren, hoor."

KEUKENTAFELOPERATIES Of Paula altijd al dierenarts wilden worden? Niet dus. Sterker nog, ze heeft ooit, tijdens haar jeugd, een kat en een cavia gehad en met allebei liep het slecht af. Euthanasie. En dan een dierenarts die dat -in haar kinderogen- even 'bambam' deed. "Ik zei toen tegen mijn moeder dat ik nóóit dierenarts wilde worden." Wel wilde Paula graag bij de kinderpolitie. Iets betekenen voor kinderen die het lastig hebben, leek haar geweldig. Maar ze werd meteen afgewezen bij de politieacademie: slechte ogen. Dan maar rechten studeren, want dan zou Paula kinderen ook kunnen bijstaan: "Maar wat was dat een saaie studie! Ik ben gestopt, ben au pair geweest en heb daarna de secretaresseopleiding van Schoevers gedaan. Acht jaar lang was ik secretaresse bij ECN, een mooie tijd." Ondertussen ging Paula samenwonen met haar vriend Jan en zijn twee katten: "Toen pas kwam ik erachter hoe leuk ik dieren vond. Ik gaf me op als vrijwilliger bij het asiel en we kregen zieke dieren mee naar huis om te verzorgen. Geweldig! Er kwam van alles bij ons over de vloer, van verwilderde katten tot dierenartsen, die bij ons op de keukentafel operaties uitvoerden."

KEIHARD GEWERKT En toen, op haar dertigste, wist Paula ineens dat ze dierenarts wilde worden: "De studie duurt echter zes tot acht jaar, dus ik had twijfels. 'Nu nog?', dacht ik. Maar op een dag kwam ik thuis en had Jan aanmeldingspapieren geregeld én ingevuld. Ik hoefde alleen maar te tekenen. Samen zijn we ze op de post gaan doen." Het wonder gebeurde: Paula werd in één keer ingeloot, mits ze nog natuurkunde op Vwo-niveau zou halen. En zo gebeurde het dat ze op haar 32ste weer op kamers woonde en studeerde in Utrecht. Tijdens haar tweede studiejaar gebeurde er een nachtmerrie: Jan verongelukte. Met de auto. "Het was afschuwelijk. Mijn hele studie, alles, hing aan Jan vast." Paula wilde stoppen, maar, optimistisch als ze is, bedacht ze zich dat Jan dat niet had gewild. Het rouwproces ging in de kast en ze ging keihard door. Op haar 38ste haalde Paula Hendriks haar bul. Ze is Jan, maar ook haar zus Marijke en haar inmiddels overleden zwager Jack Groenveld, die haar geweldig hielpen, daar eeuwig dankbaar voor.

DROOMKLINIEK Twintig jaar geleden startte Paula, geboren en getogen in Schagen, Dierenkliniek Zuiderkaag: "Dit is nog steeds mijn droom, mijn passie. Ik ben een dierenmens én een mensenmens: hier komt alles bij elkaar. Als je de tijd neemt, heeft een dier zoveel te vertellen. Dieren communiceren zich een ongeluk. Maar ik richt me niet alleen op het dier: aan elk dier zit een mens vast en die heeft óók een verhaal. Soms is een katje de laatste herinnering aan een overleden zoon of is een hond betrokken bij het psychiatrische traject van zijn baasje." Er werken drie dierenartsen en zes assistenten in de kliniek en iedereen heeft zijn eigen specialisme: knagers, gebitten, honden, katten, oncologie, orthopedie of chirurgie. "We doen allemaal cursussen en leren van elkaar. Dit team klopt en elke dag is het thuiskomen hier. Het is mijn tweede familie." Er is maar één diersoort waar Paula bang voor is: spinnen: "Gelukkig hebben we hier nog nooit een tarantula gezien, al zou ik die ook helpen. Wel hebben we een struisvogel gehad, een emoe en een stinkdier. En dan was er die slang, waarbij de testikel geamputeerd moest worden." Paula heeft drie tips voor huisdierbezitters: "Laat je goed informeren over de verzorging, trek aan de bel als het niet goed gaat en geniet vooral heel erg van je diertje!"

De Boog 74
1741 MT Schagen
T:  0224 - 218 997
E: info@dkzuiderkaag.nl

 

 

 

 

Laatste Nieuws